MAŁE PIESKI – poznaj 20 najpopularniejszych małych ras psów. W tym artykule przedstawiamy różnorodność małych ras, ich charakterystyczne cechy oraz to, co sprawia, że są one takie wyjątkowe. Dowiesz się, które z nich najlepiej sprawdzą się w roli psa rodzinnego, a które będą idealnymi kompanami dla aktywnych singli. Te małe, ale mocne szczenięta są doskonałymi psami do towarzystwa. Wiadomo, że dobrze radzą sobie również z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi. Aby futro Coton de Tulear wyglądało jak najlepiej, należy je czesać kilka razy w tygodniu. W przeciwnym razie delikatne, półdługie futro może szybko się zaplątać. Jaki pies jest biały z długimi włosami? […] Pies z filmu, jako szczeniak był uratowany z opuszczonego przez Niemców schronu na terenie Francji w 1918, nie wiedział wtedy, że czeka go świetlana kariera w Hollywood. Sukces przyszedł szybko, a ocalony pies z filmu, wkrótce sam uratował studio Warner Bros. przed bankructwem. Psi-aktor błyskawicznie stał się popularny na całym Wzory płaszcza czarno-białego mogą się znacznie różnić. Niektórzy mogą mieć piegi, inni drobne plamy koloru, niektórzy mogą nawet mieć mieszane drobne plamki. Bez względu na to, jakie cechy ma Twój pies, możesz zainspirować się listą 35 czarno-białych imion, które zebraliśmy poniżej. 20 nieodparcie uroczych zdjęć psów Wilczak czechosłowacki. Wilczak czechosłowacki to rasa hybrydowa, połączenie owczarka niemieckiego i wilka. Rasa ta więc łączy w sobie dzikie cechy wilka i udomowione usposobienie owczarka. Jest to udane, ale jeszcze nie do końca ustabilizowane połączenie, które wymaga dodatkowej selekcji zapewniającej uzyskanie bardziej Święty Bernard jest jednym z największych brązowych psów na tej liście. Ten ogromny pies może ważyć od 120 do 180 funtów w pełni dorosły., trening jest koniecznością dla tak dużej rasy. Ten pies potrzebuje oddanego właściciela. rasa ta pojawi się w kolorze białym i brązowym, ale odcienie koloru mogą się różnić. . Psy rasy gończy francuski biało-czarny to niezależne, pełne energii zwierzęta. Choć trudno je wychować, odpłacają się właścicielowi pełnym zaufaniem i gotowością do uczestnictwa w psich sportach. Brzmi interesująco? W takim razie poznaj bliżej tę rasę! Gończy francuski biało-czarny – charakter psów Gończy francuski biało-czarny to pies myśliwski od początku hodowany w sforze. Miało to znaczący wpływ na jego charakter. Gończy francuski biało-czarny najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów. Obecność ludzkiego opiekuna również jest dla niego ważna, co pies, po okresie szkolenia, okazuje posłuszeństwem. Nie jest jednak szczególnie chętny do wspólnych zabaw z właścicielem. Wystarczają mu długie spacery z opiekunem, podczas których umożliwisz psu węszenie i tropienie. Gończy francuski biało-czarny nie jest też psem rodzinnym. Toleruje obecność dzieci, jednak raczej nie będzie chętnie spędzał czasu w ich towarzystwie. Nie ma też cierpliwości do spokojnego znoszenia zaczepek czy ciągnięcia za uszy. Czy gończy francuski biało-czarny jest posłuszny? Pochodzące z Francji psy gończe mają bardzo silnie rozwinięty instynkt łowiecki. Podczas spacerów może więc zdarzyć się, że pies zwietrzy trop i ruszy za zwierzyną nie zwracając uwagi na swojego opiekuna. Z tego powodu psy tej rasy trzeba od najmłodszych lat poddawać szkoleniu i socjalizacji. Treningi należy przeprowadzać spokojnie, łagodnie, ale konsekwentnie. Jak wygląda gończy francuski biało-czarny wg wzorca rasy? Zgodnie ze wzorcem rasy określonym przez Międzynarodową Federację Kynologiczną, gończy francuski biało-czarny powinien mierzyć ok. 62–72 cm w kłębie i ważyć ok. 27–32 kg. Pies tej rasy ma ciało zbudowane bardzo proporcjonalnie, o smukłej, a zarazem muskularnej sylwetce. Grzbiet jest mocny i sprężysty, pierś głęboka, lędźwie umięśnione, a łapy silne i giętkie. Sierść gończego francuskiego biało-czarnego składa się z dwóch warstw. Gęsty podszerstek pokrywają krótkie i gładkie włosy okrywowe. Dzięki temu pies staje się łowcą doskonałym – może pracować nawet w czasie mrozów lub deszczu. Wzorzec rasy zakłada, że sierść tych psów gończych będzie utrzymana w dwóch kolorach. Pies jest biały z czarnym płaszczem, uszami i głową. Akceptowalne są blade podpalania na policzkach, pod uszami, oczami i u nasady ogona. Historia dużych francuskich psów gończych Rasa gończy francuski biało-czarny powstała na terenie Francji już w XVI wieku. Wówczas to skrzyżowano ze sobą po raz pierwszy psy dwóch ras: francuskie gasconce saintongeois z angielskimi foxhoundami. Nowa rasa zachwyciła arystokrację i szybko zyskała miano myśliwskich psów idealnych. Co ciekawe, pomimo tego, iż rasa istnieje na terenie Europy od wielu wieków, jej standard FCI określiło dopiero w 1983 roku. Zdrowie psów rasy gończy francuski biało-czarny Gończy francuski biało-czarny to jedna z ras charakteryzujących się dobrym zdrowiem i możliwością pracy niemal w każdych warunkach. Psy gorzej niż zimno znoszą jednak upały – wówczas powinieneś szczególnie dbać, aby twój pupil nie przegrzał się i stale miał dostęp do czystej, świeżej wody. Jak wszystkie psy dużych ras, gończe francuskie biało-czarne mogą jednak zachorować na skręt żołądka. Ta choroba wymaga szybkiej interwencji weterynaryjnej, ponieważ może nawet doprowadzić do śmierci psa! Profilaktycznie zadbaj więc, aby pies nie jadł nagle i łapczywie dużych porcji pokarmu i nie biegał natychmiast po karmieniu. Gończy francuski biało-czarny to rasa idealna dla osób aktywnych, które nie oczekują od pupila zbyt wielu oznak przywiązania. Nie nadaje się do hodowli na małej przestrzeni (np. w bloku), będzie za to szczęśliwy w domu z dużym ogrodem. Charakter rasy border collieBorder collie to pies o ogromnym temperamencie i wesołym usposobieniu. Zaskakuje jego podwójna natura: w pracy ze stadem owiec jest stanowczy, a wobec właściciela niezwykle oddany. Z natury przyjacielski i łagodny border collie nie nadaje się na stróża. Nie jest agresywny w stosunku do ludzi. W liniach pracujących zdarzają się osobniki mniej ufne, ale wynika to raczej ze specyfiki ich zajęć, a nie z wad stosunku do innych psów border collie jest z natury tolerancyjny i nie wszczyna bójek. Chętnie się bawi z psami, które dorównują mu kondycją. Słabsze od siebie zwykle ignoruje. Jednak nieprawidłowo zsocjalizowany lub sfrustrowany border collie potrafi stać się reaktywny, a nawet agresywny wobec innych zwierząt. Potrzebuje bliskiego kontaktu z właścicielem. Opiekuńczy i cierpliwy border collie doskonale się sprawdzi jako towarzysz dziecięcych zabaw. Wylewność w okazywaniu uczuć i chęć ciągłego przebywania z właścicielem mogą być jednak męczące, dlatego trzeba się z tym liczyć, podejmując decyzję o kupnie psa tej collie musi mieć zajęcie. Ma wysokie wymagania, którym niełatwo sprostać. Potrzebuje dużo ruchu, połączonego z wykonywaniem konkretnych zadań. Najdłuższy spacer nie jest w stanie go zmęczyć, konieczny jest również wysiłek umysłowy. Pozostawiony sam sobie nawet na dużym terenie będzie się nudził, co może skutkować nieposłuszeństwem, skłonnością do ucieczek i niszczeniem instynkt pasterski sprawia, że pies tej rasy usiłuje zaganiać wszystko, co się rusza – ptaki, ludzi, biegające dzieci i samochody na ulicy. W ruchliwych miejscach lepiej więc prowadzić go na smyczy. Większość psów tej rasy nie wykazuje za to instynktu łowieckiego. Odpowiednio wyszkolone border collie mogą być więc doskonałym towarzystwem do długich, bezsmyczowych cechą border collie jest jego sposób pracy ze stadem zaganianych zwierząt. Porusza się na lekko ugiętych łapach z nisko opuszczoną głową i wzrokiem utkwionym w zwierzętach. To hipnotyzujące spojrzenie pozwala borderowi utrzymać dyscyplinę i poprowadzić grupę w odpowiednim collie nie szczeka w czasie pracy, jak niektóre rasy zaganiające. Skoncentrowany na zadaniu, reaguje na każde polecenie pasterza. Potrafi też współpracować z innymi psami i dzielić się z nimi obowiązkami. Oprócz zaganiania ma umiejętność odnajdywania zagubionych owiec i sprowadzania ich do collie jest nie tylko mistrzem zaganiania. Sprawdza się także jako pies ratowniczy (np. gruzowy, lawinowy), w dogoterapii czy przy wykrywaniu narkotyków. Jest niedościgniony w psich sportach. Można z nim uprawiać agility, flyball, frisbee, obedience lub taniec z psem. Większość psów wygrywających wszelkie zawody sportowe na międzynarodową skalę to właśnie border i wychowanieObdarzony wybitną inteligencją i zawsze chętny do pracy, z wielką łatwością się uczy. Tradycyjne kursy szkoleniowe jednak się dla niego nie nadają – zbyt szybko się nudzi. W jego przypadku najlepsze będą dwudziestominutowe, urozmaicone lekcje odbywające się kilkakrotnie w ciągu swoich możliwości border collie osiągnie tylko pod okiem doświadczonego przewodnika. Bywa bowiem uparty, co w połączeniu z jego wyjątkowym sprytem i inteligencją daje niekiedy mieszankę trudną do opanowania dla nowicjuszy. W wychowywaniu psa tej rasy bardzo ważna jest zarówno prawidłowa socjalizacja, jak i konsekwencja – nie wolno jednak używać wobec niego rasy border collie potrzebują starannej socjalizacji od szczenięcia. Nieprzyzwyczajone do obecności innych psów i obcych ludzi mogą stać się reaktywne, agresywne lub lękliwe. Część border collie ma ogromny problem z samodzielnością – wiecznie wpatrzone w człowieka, oczekujące kolejnych komend psy miewają kłopot z odpoczywaniem i korzystaniem ze swobody na spacerach. Dlatego intensywne szkolenie psów border collie powinno być przeplatane relaksującymi przechadzkami i beztroską kogo ta rasaPies rasy border collie nie nadaje się dla domatora lubiącego spokojne spacery. Właściciel bordera powinien prowadzić sportowy tryb życia. Musi mieć też czas na szkolenie i regularne treningi ze swoim psem. Border collie odnajdzie się bez problemu zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu. Oczywiście pod warunkiem, że będzie miał zapewnioną wystarczającą ilość zajęć i aktywnych spacerów. Jednolicie czarne koty są niewątpliwie piękne. Niestety z jakiegoś powodu zostały oskarżone przez człowieka o całe zło tego świata. Niegdyś traktowano je jako atrybut wiedźm i czarownic. Podejrzewano o konszachty z demonami. Do dziś uważa się je w wielu kulturach za synonim pecha i nieszczęścia. Tymczasem my uparcie twierdzimy, że czarnuszki są, to prawda – wyjątkowe, ale tylko i wyłącznie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Oto czarne rasy kotów, które cię zachwycą! Czarne rasy kotów Koty z sierścią o kolorze węgla występowały już od czasów pierwszych przedstawicieli gatunku kota domowego. Gen, który jest odpowiedzialny za czarną barwę futra, nazywany jest „dzikim”, ponieważ współczesne mruczki odziedziczyły go po swoim przodku – kocie nubijskim. Czarny gen pojawia się również u kotów hodowlanych. Czasami naturalnie, czasami spontanicznie, czasami jednak jest to zamierzone działanie. A jakie rasy kotów mogą być czarne? Lista kocich ras, u których dozwolona jest czarna sierść, to długa wyliczanka. Czarny kolor włosów jest bardzo pierwotny, dlatego występuje u niemal wszystkich ras. Nie zawsze jednak kombinacja genów pozwala mu się ujawnić, nie zawsze również koty są całkowicie czarne. Czasami jest to jedna z wielu barw u nich występująca. Istnieją jednak rasy, dla których czerń jest obowiązkową cechą charakterystyczną. Czy wiele jest takich ras? Sprawdźmy, jakie to rasy. 1. Kot bombajski Kot bombajski to tak naprawdę jedyny kot, który reprezentuje czarne rasy kotów. Dlaczego? Bo to jedyny mruczek, u którego dopuszcza się tylko i wyłącznie czarną barwę sierści. Wygląda jak miniaturowa czarna pantera. I takie też było założenie hodowców starających się o powstanie bombaja. Sierść tego kota jest delikatna i błyszcząca jak aksamit, a podkreślają ją dodatkowo musztardowe oczy. Dodatkowo rasa ma małe i okrągło zakończone oraz dość szeroko rozstawione uszy i lekko zagłębiony nos. „Idealnego” kota bombajskiego trudno wyhodować, dlatego rasa jest dość mocno zróżnicowana i nie zawsze udaje się osiągnąć wszystkie zamierzone cele w jej wyglądzie. Nie ma to jednak większego znaczenia, biorąc pod uwagę urzekający charakter bombaja. Kot bombajski to bowiem jeden z najbardziej życzliwych i uczuciowych kotów z całej kociej rodziny. Więcej o kocie bombajskim przeczytasz TUTAJ. 2. Czarny kot rosyjski Wszystkim miłośnikom kotów rosyjskich rasa ta kojarzy się jedynie z kolorem niebieskim. Tymczasem koty te zawsze miały więcej kolorów. Nie tylko czarny, ale i biały, pręgowany, rudy, czy kremowy. Selektywna hodowla promowała jednak niebieską barwę futerka (niebieski kolor futra miał przynosić szczęście, i to te koty za granicę zabierali marynarze). Ale nie wszędzie. By uniknąć kontrowersji, czarne ruski w coraz większej ilości państw zaczynają być uznawane za osobną rasę, bądź przynajmniej rozróżnia się kota niebieskiego rosyjskiego i po prostu kota rosyjskiego, który ma inną niż niebieską barwę. Czarny kot rosyjski nie różni się od niebieskiego charakterem ani profilem – jednak tylko koty rosyjskie niebieskie mają niebieski nosek i różowe łapki. Czarne zaś mają… wszystko czarne. Więcej o kotach rosyjskich przeczytasz TUTAJ. Beagle to rasa zaliczana do psów gończych. Coraz częściej jednak beagle jest traktowany jako pies do towarzystwa i świetnie się w tej roli sprawdza, jeżeli ma zagwarantowane odpowiednie warunki. Co warto wiedzieć o psach rasy beagle? Spis treści: Podstawowe informacje Historia rasy beagle Jak wyglądają beagle? Jak pielęgnować psy rasy beagle? Jaki charakter mają beagle? Jak długo żyją beagle? Ciekawostki o beagle’ach Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Jak nazwać psa rasy beagle? Ile kosztuje beagle? Podstawowe informacje Rozmiar wzrost: 33–40 cm masa ciała: 10–13 kg (suka), 11–15 kg (pies) Sierść szata: krótka i gęsta umaszczenie: trójbarwne, białe w łaty lub jednolicie białe Charakter wesoły, odważny, energiczny, czujny i inteligentny Długość życia 11–16 lat Historia rasy beagle Beagle to rasa istniejąca od XIV wieku. Była używana do polowań w sforach na lisy, zające, przepiórki i bażanty. Istnieją dwie teorie na temat pochodzenia psów beagle. Pierwsza z nich mówi o antycznych greckich praprzodkach psów gończych, które zostały sprowadzone przez Rzymian do Anglii, gdzie krzyżowano je z psami Normanów. Druga teoria wskazuje na powstanie rasy beagle z połączenia terierów oraz francuskich psów gończych harrierów. Nazwa beagle pochodzi najprawdopodobniej od celtyckiego słowa „beag”, które oznacza „mały”, lub od francuskiego słowa „bégueule”, w wolnym tłumaczeniu oznaczającego „szeroko otwarte usta”. Jak wyglądają beagle? Beagle to średniej wielkości pies o masie ciała do 15 kg. Wyróżnia się krępą i mocną budową ciała. Ma średniej wielkości głowę, pozbawioną zmarszczek i fałd. Jego wargi są lekko obwisłe. Ciemnobrązowe lub orzechowe oczy charakteryzują się łagodnym, miłym spojrzeniem. Szyja jest nieco wydłużona, co ułatwia zwierzęciu tropienie. Ogon osadzony wysoko, noszony wesoło, jak antenka. Koniec ogona powinien być biały. Kończyny przednie są mocne i proste, uda muskularne, a łapy zwarte, o dobrze wysklepionych opuszkach. Wyróżnia się kilka różnych odmian umaszczenia beagle: tricolor – czarno-płowobiałe lub błękitno-płowobiałe, białe w łaty – borsucze, zajęcze, cytrynowe, cytrynowo-białe, czerwono-białe, płowobiałe, czarno-białe, jednolicie białe. Jak pielęgnować psy rasy beagle? Beagle jest psem krótkowłosym, którego sierść nie wymaga częstych kąpieli ani strzyżenia. Poza okresem wymiany szaty wystarczy wyczesać go raz w tygodniu, np. za pomocą specjalnej, gumowej rękawicy. Kąpiele powinny odbywać się w razie potrzeby, kiedy zwierzę się wybrudzi. Używamy do tego celu szamponów dla psów krótkowłosych. Na co dzień wystarczy przetarcie sierści z włosem i pod włos wilgotnym ręcznikiem, dzięki czemu usuniemy kurz i nadmiar martwej sierści. Najwięcej uwagi trzeba poświęcić zwisającym uszom beagle’a, które przez swoją budowę są narażone na częste infekcje. Należy regularnie zaglądać do ucha i sprawdzać, czy w środku nie toczy się proces zapalny. Niepokojące objawy to: zaczerwienienie, brzydki zapach z ucha, tkliwość i trzepanie głową. Jaki charakter mają beagle? Beagle to wrażliwy pies o żywiołowym temperamencie. Lubi towarzystwo człowieka i chętnie spędza czas z opiekunem. Pozostawiony sam w domu może głośno szczekać i stać się uciążliwy dla sąsiadów. Odpowiednie szkolenie powinno ograniczyć nadmierną wokalizację, ale nie oduczy go szczekania całkowicie. Chęć do zabawy i niezależne usposobienie beagle’a czyni z niego odpowiedniego towarzysza dla starszych dzieci. Zabawy z kilkulatkami powinny być natomiast nadzorowane przez dorosłych. Beagle musi mieć możliwość odejścia i schronienia się w ustronnym miejscu, kiedy poczuje się przytłoczony towarzystwem człowieka. Potrzeby fizjologiczne beagle’a są ukierunkowane na węszenie. Jego specjalnością łowiecką jest gonienie po śladzie. Pracujący beagle jest wykorzystywany w policji do wykrywania bomb i narkotyków. Beagle, jako pies rodzinny, wymaga ciągłej stymulacji psychicznej i fizycznej. W domu warto zapewnić mu maty węchowe, kule-smakule i inne zabawki edukacyjne, które pobudzają zmysł węchu. Zwierzę potrzebuje też długich i urozmaiconych spacerów każdego dnia. Kiedy jest na zewnątrz, węszy i eksploruje teren bardzo dokładnie, a gdy poczuje interesujący zapach, chętnie podejmuje trop. Beagle spuszczony ze smyczy może oddalić się od opiekuna na dużą odległość i się zgubić, dlatego warto wyprowadzać go na długiej lince, która zapobiegnie ucieczkom, a jednocześnie pozwoli zaspokoić potrzebę ruchu i węszenia. Psy tej rasy są inteligentne, ale bywają uparte i niezależne. Już w wieku szczenięcym powinny więc być szkolone. Warto zapisać się ze zwierzęciem do psiego przedszkola. Do wychowania szczenięcia beagle’a potrzeba dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców. Bez problemu beagle przyswoi najważniejsze komendy i będzie posłuszny, jednak silny instynkt łowiecki, nawet u najlepiej ułożonego psa beagle’a, może dać o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie. Do nauki najlepiej zmotywujemy beagle’a za pomocą przekąsek, takich jak Pedigree® Tasty Minis. Trzeba przy tym pamiętać, że przysmaki dla psa muszą być brane pod uwagę w dziennej dawce pokarmowej i nie mogą stanowić więcej niż 10% zalecanej porcji kalorii. Jak długo żyją beagle? Ile lat żyje pies rasy beagle? Przeciętna długość jego życia wynosi 11–16 lat. Najczęstsze choroby, jakie dotykają beagle, to: otyłość, problemy z oczami, np.: zaćma, jaskra, dysplazja siatkówki, dwurzędowość rzęs, tzw. wiśniowe oko (wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki). Ze względu na wielkość i kształt uszu te psy mają też predyspozycje do infekcji ucha zewnętrznego. Genetyczne schorzenia charakterystyczne dla tej rasy to Beagle Pain Syndrome (SRMA) oraz zespół chińskiego beagle’a (MLS). Inne choroby beagle to dysplazja stawów biodrowych, padaczka i głuchota. Ciekawostki o beagle’ach Wielką miłośniczką tych psów była królowa Elżbieta I. Specjalnie dla niej wyhodowano linię pocket beagle – miniaturowych psów gończych, które osiągały wysokość około 20 cm w kłębie. Rasa jednak wymarła, a próby jej odtworzenia się nie powiodły. Psy beagle nazywane są „singing beagles” ze względu na charakterystyczne, melodyjne szczekanie. To jedna z najgłośniejszych ras psów. Wskazówki żywieniowe dla opiekunów beagle Dieta beagle’a powinna być dopasowana do jego wielkości, wieku i stopnia aktywności. Optymalny wybór to pełnoporcjowa karma gotowa przeznaczona dla psów ras średnich w danym wieku, czyli dla szczeniąt beagle’a – karma typu „junior” oraz dla dorosłych czworonogów – „adult”. Taki sposób karmienia zapewni im wszystkie niezbędne składniki odżywcze potrzebne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Beagle mają skłonność do łakomstwa, a co za tym idzie, do tycia, żebrania i podjadania odpadków na spacerach. Dzienną porcję jedzenia, zgodną z zapotrzebowaniem energetycznym czworonoga, należy podawać mu podczas 2–3 posiłków o stałych porach. Taki sposób karmienia beagle’a zmniejszy ryzyko rozwoju nadwagi i otyłości. Jak nazwać psa rasy beagle? Przykładowe imiona dla suki beagle’a: Bajka, Draka, Kora, Leia, Moli, Pajda, Stella. Przykładowe imiona dla psa beagle’a: Agat, Baron, Baster, Denar, Gooffy, Nemo, Snoopy. Ile kosztuje beagle? Cena psa rasy beagle waha się od 1000 do 3000 zł. Decydując się na rasowe zwierzę, trzeba zdawać sobie sprawę, że jego cena zawsze będzie wysoka, ponieważ dbające o swoich podopiecznych hodowle beagle ponoszą wysokie koszty związane z: opieką nad suką przez całe jej życie, opieką weterynaryjną w czasie ciąży i nad szczeniętami, odpowiednią dietą oraz czasem, który trzeba poświęcić na opiekę nad psami oraz socjalizację. fot. Adobe Stock Jedni je kochają, inni patrzą na nie z przymrużeniem oka – małe psy wyglądają uroczo i nie sposób się w nich nie zakochać, ale ich niewielki rozmiar wcale nie zawsze oznacza, że są łatwe i tanie w utrzymaniu. Niektóre z małych psów potrzebują więcej uwagi i aktywności niż duzi czworonożni przyjaciele! Spis treści: Zalety małych psów Chihuahua Chin japoński Mops Bichon frise Grzywacz chiński Maltańczyk Papillon Szpic miniaturowy Yorkshire terrier Pekińczyk Dlaczego kochamy małe pieski? Psy małych ras są urocze – niektóre mają wygląd wiecznego szczeniaka! Jedzą mniej, niż duże psy, można także przewieźć je łatwo w transporterze w razie potrzeby. Zwykle wybierane są do domu z małymi dziećmi – ze względu na małe gabaryty nie robią im krzywdy swoją masą i siłą podczas zabawy. Jeszcze jedną, zasadniczą zaletą małych psiaków jest to, że do życia nie potrzebują wiele przestrzeni. Dlatego doskonale będą czuły się w mieszkaniu w bloku! Jeśli chcesz więc mieć psiego przyjaciela, jednak mieszkasz w bloku i obawiasz się, że czworonóg będzie się męczył - zdecyduj się na przedstawiciela małej rasy. Z reguły potrzebują mniej ruchu niż ich więksi koledzy. Przed wyborem pupila zorientuj się dobrze co do jego potrzeb, charakteru i wymagań – wygląd to nie wszystko. Bez względu na rozmiar, każdy pies potrzebuje dużo uwagi, bezwarunkowej miłości i zajmujących go spacerów. Top 10 czworonogów idealnych nie tylko do bloku! Przedstawiamy 10 ras małych psów, które są przyjazne, z natury łagodne, a przy tym nie mają wielkich potrzeb związanych z aktywnością fizyczną. To psiaki idealne dla rodzin z małymi dziećmi! Oto one: 1. Chihuahua Potrzebujesz pieska do towarzystwa? Spraw sobie Chihuahuę! To jedna z najpopularniejszych ras psów domowych, która pochodzi z Meksyku. Wielkość i waga Występuje w dwóch podstawowych odmianach: długowłosej i krótkowłosej. Chihuahua mierzy zaledwie 25 cm i waży od 500 do 3000 g, dlatego należy się z nim ostrożnie obchodzić. Charakterystyczną cechą tej rasy jest jabłkowata głowa z niezarośniętym ciemiączkiem. Charakter Mimo że wygląda bardzo niepozornie, jest dość temperamentny (zdaniem niektórych nadpobudliwy), zuchwały (w końcu to potomek psów znanych jako Techichi, żyjących na dworach azteckich władców) i wścibski. Bardzo szybko przywiązuje się do swego pana i uwielbia być przez niego rozpieszczany, ale niestety źle znosi towarzystwo obcych. Zdrowie i pielęgnacja Warto być świadomym, że pieski mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki), dlatego właściciel powinien często wychodzić z nimi na spacery. fot. Adobe Stock 2. Chin japoński Jeśli chcesz mieć pupila, który pokocha cię od pierwszego wejrzenia, nie niszczy nic w mieszkaniu, jest tani w utrzymaniu i nieskomplikowany w pielęgnacji, zdecyduj się na china japońskiego. To rasa psów domowych, która pochodzi z Korei, choć niektóre źródła donoszą, że z Japonii. Wielkość i waga ​Piesek ma od 25 do 28 cm wysokości i waży od 3 do 4 cechą charakterystyczną jest uśmiechnięty pyszczek, który nieco przypomina ludzką twarz. Ma białe umaszczenie z czarnymi lub czerwonymi łatami. To jedna z ras psów z włosem – jego ciało, z wyjątkiem głowy, pokryte jest obfitym owłosieniem, które niestety wszędzie gubi. Charakter Wymaga troski i uczucia, ale nie należy go przesadnie rozpieszczać, bo może stać się zarozumiały. Chin japoński jest żywiołowy, towarzyski i psotny, uwielbia harce w domu i na świeżym powietrzu, dlatego należy do ras psów idealnych dla dzieci. fot. Adobe Stock 3. Mops Szukasz psa, który będzie ci naprawdę oddany? Kup mopsa! To jedna z najpopularniejszych ras psów w Polsce. Kraj pochodzenia tych niezwykle inteligentnych, zrównoważonych i uczuciowych czworonogów to Chiny. Pojawiły się w Europie prawdopodobnie dzięki Portugalczykom i Holendrom. W XVII wieku dotarły do Anglii, w której zwany jest „pug” (od łacińskiego słowa pugnus – pięść). Wielkość i waga Mops należy do rasy psów małych, bowiem osiąga wysokość do 35 cm i waży od 6 do 8 kg. Wyróżnia go duża głowa, pomarszczony pysk, małe, delikatne uszy, kwadratowa, krępa budowa i oczywiście kołyszący chód. Charakter Mopsy to psy bardzo towarzyskie, wesołe, wrażliwe, opanowane i przyjaźnie nastawione wobec ludzi, dlatego uznaje się je za jedną z ras psów wymarzonych dla dzieci. Obdarzone są bardzo dobrą pamięcią - nawet po wielu latach potrafią rozpoznać osobę, z którymi kiedyś, choćby przez chwilę, miały do czynienia. Zdrowie Tym, którzy chcieliby spędzać aktywnie czas ze swoim czworonogiem, odradzamy zakup mopsa, bowiem nie jest on typem sportowca – przez brachycefaliczną budowę pyska szybko brakuje mu tchu. fot. Adobe Stock 4. Bichon frise Jeśli marzy ci się piesek o wyglądzie słodkiej, pluszowej kulki to ta rasa będzie ucieleśnieniem twoich pragnień. Ten pochodzący z Wysp Kanaryjskich pupil już około XIV wieku był ulubieńcem dam salonowych w Europie i Ameryce Północnej. Zresztą sama jego nazwa "Bichon" oznacza po francusku pieska salonowego. Wygląd i waga Jego maksymalna wysokość to 30 cm przy masie ciała 5-6 kg. Charakter Bichon firse to piesek, który jest bardzo wrażliwy, czuły i wesoły. Uwielbia przytulać się do swojego właściciela, szybko się do niego przywiązuje i tęskni za nim, gdy zostaje sam w domu. Jest łagodny w kontaktach z obcymi ludźmi, zwykle przyjaźnie wita gości, choć może być także humorzasty. Lubi spędzać czas na zabawach i spacerach, szybko się uczy i jest inteligentny. Można trenować z nim agility. Bez problemu dogaduje się z innymi zwierzętami. Jest jednak bardzo delikatny i trzeba uważać, aby inny czworonóg (w tym kot) nie zrobił mu krzywdy. Zdrowie i pielęgnacja Jego długa, kręcona sierść, przypominająca puch, wymaga czesania 2-3 razy w tygodniu, raz na miesiąc kąpieli oraz raz na 2-3 miesiące strzyżenia. Warto także wiedzieć, że rasa ta ma duże skłonności do przytykania kanalików łzowych. Żółte ślady po łzach na sierści pod oczami trzeba wycierać specjalnymi płynami. Oprócz tego czasami pieski tej rasy cierpią na alergie. fot. Adobe Stock 5. Grzywacz chiński Jedna z teorii jego pochodzenia brzmi, że pochodzi on z krzyżówki nagiego psa meksykańskiego z chihuahuą. Co ciekawe w jednym miocie grzywaczy rodzą się zarówno pieski owłosione, jak i nagie. Wielkość i waga Osiąga wzrost do 33 cm przy wadze maksymalnej 5,5 kilogramów. Charakter Choć ma dość ekscentryczny wygląd, to z usposobienia jest zwyczajnym psiakiem z mnóstwem zalet. Jest łagodny, zrównoważony i zawsze chętny do zabawy (można go nauczyć wielu sztuczek). Lubi spacery, ale nie wymaga wiele ruchu. Bardzo przywiązuje się do swojego właściciela i lubi okazywać mu swoje czułości. Dobrze czuje się w towarzystwie dzieci i jest dla nich łagodny. Z rezerwą jednak podchodzi do obcych ludzi, przez co sprawia wrażenie wyniosłego. Niektórzy narzekają, że jest zbyt szczekliwy – musi o wszystkim informować swojego właściciela. Zdrowie i pielęgnacja Zakup tego psa to spory wydatek, ale jego codzienne utrzymanie nie jest bardzo drogie. Jego pielęgnacja polega na przemywaniu nagiej skóry i nawilżaniu specjalną odżywką. Niestety latem trzeba smarować go filtrami UV, aby nie został poparzony przez słońce. Zimą zaś trzeba zapewnić mu ciepłe ubranko, by nie marzł. fot. Adobe Stock 6. Maltańczyk To jedna z najstarszych ras do towarzystwa i w ogóle jedna z najstarszych ras psów małych na świecie. Pierwotnie wyhodowany jako mały piesek używany przez klasę niższą do polowań na gryzonie, później dopiero pokochany przez arystokrację jako piesek salonowy. Wielkość i waga Maltańczyk to mały piesek, który mierzy do 25 cm i waży 2-4 kg. Występuje tylko w kolorze białym – choć dopuszcza się także odcień kości słoniowej. Jego wizytówką jest długa (do 22 cm), jedwabista sierść, która wymaga regularnej pielęgnacji. Charakter Maltańczyk to piesek o radosnym, pogodnym usposobieniu, który bardzo lubi towarzystwo człowieka. Uwielbia leżeć na kolanach i spać w łóżku swoich właścicieli. Jest też bardzo wrażliwy, źle znosi, gdy ktoś podnosi na niego głos. Chętny do zabawy i nauki (łatwo uczy się różnych sztuczek). Lubi długie spacery, ale jeśli właściciel nie ma na to czasu, wystarczy jak pobiega za piłką w domu. Dobrze reaguje na dzieci, ale trzeba uważać, by one nie zrobiły mu krzywdy, bo jest bardzo delikatny. Zdrowie i pielęgnacja Prawdziwym wyzwaniem dla właściciela maltańczyka jest pielęgnacja jego sierści. Trzeba ją regularnie czesać, papilotować i kąpać. Jeśli jednak nie będziemy pieska wystawiać, można go strzyc, przez co cała pielęgnacja będzie ułatwiona, a pies będzie miał większą swobodę ruchu. Warto także dodać na koniec, że maltańczyk to pies długowieczny (żyje 15-20 lat), i co niezwykle istotne, nieobciążony chorobami genetycznymi. fot. Adobe Stock 7. Papillon Jeśli marzy ci się przyjacielski pies o pięknym, unikatowym wyglądzie – wybierz Papillona o uszach przypominających rozpostarte skrzydła motyla. Pierwotnie te psy miały uszy obwisłe (rasa ta o nazwie phalene istnieje do dziś). Na skutek krzyżowań z małymi szpicami pojawiły się jednak osobniki o uszach stojących, nadających im charakterystyczny wygląd. Wielkość i waga Pieski te osiągają wysokość do 28 cm przy wadze 2,5-5 kilogramów. Charakter Papillon jest bardzo czujny i pewny siebie. Lubi zabawę i spacery. Ma się wrażenie, że nie może spokojnie usiedzieć w jednym miejscu. Jego ciekawska natura sprawia, że jest w centrum życia rodzinnego. Jest bardzo uczuciowy (często domaga się pieszczot) i mocno przywiązuje się do swojego właściciela (bywa też wobec niego zaborczy). Dobrze toleruje inne zwierzęta w domu i jest łagodny dla dzieci. W stosunku do obcych psów spotkanych na spacerze potrafi być jednak zadziorny. Zdrowie i pielęgnacja Generalnie jest odporny i zdrowy. Zachowuje swoją dobrą kondycję do późnej starości. Jego sierść, choć długa, nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Wystarczy czesać go 1-2 razy w tygodniu i w razie konieczności kąpać w szamponie przeznaczonym dla psów z długą sierścią. fot. Adobe Stock 8. Szpic miniaturowy Jeśli szukasz psa do towarzystwa o słodkim wyglądzie i miłym usposobieniu, rozważ zakup szpica miniaturowego. W tym małym piesku drzemie naprawdę wielki duch! Szpic miniaturowy pochodzi z terenów północnych Niemiec, gdzie był już widziany w XVI w. Był wówczas znacznie większy i mniej elegancki. Dzisiejszy wygląd rasy zawdzięczamy hodowcom angielskim, którzy przyczynili się do jej miniaturyzacji i stworzyli ze szpiców miniaturowych, nazwanych przez nich pomeranianami (obie nazwy są uznane), wytworne pieski do towarzystwa. Wielkość i waga Dorosłe psy mierzą zaledwie 18-22 cm przy wadze 1,5-3 kg. Charakter Szpic miniaturowy ma radosne, żywiołowe usposobienie. Jest ruchliwy, ciekawski, wszędobylski, obdarzony dużym temperamentem i olbrzymią odwagą. Stale potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Źle znosi samotność. Jest przyjacielski wobec wszystkich domowników – nikogo nie faworyzuje. Nieufny wobec obcych, niechętnie nawiązuje nowe znajomości. Przy tym bardzo czujny, usłyszy każdy szmer i da znać o tym właścicielowi. Niestety sprawia przez to wrażenie psa hałaśliwego. Zdrowie i pielęgnacja Atutem tej rasy jest dobre zdrowie i długowieczność. Jedynie na co trzeba uważać, to jego wrażliwość na upały i ostre słońce. W letnie, gorące dni najlepiej zapewnić mu legowisko w cieniu. Jego puszysta sierść nie jest trudna w utrzymaniu – wystarczy raz na tydzień ją dokładnie przeczesywać. fot. Adobe Stock 9. Yorkshire terrier Tego psa chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Yorkshire terrier to jeden z najpopularniejszych obecnie piesków do towarzystwa. Co ciekawe, nie może się on poszczycić dobrym pochodzeniem – pojawił się w połowie XIX w. w wyniku krzyżówek różnych terierów angielskich, szkockich i innych, jako mały sprawny szczurołap, trzymany przez angielski proletariat. Wielkość i waga Obecnie jest znacznie mniejszy niż był pierwotnie (mierzy 18-23 cm i waży 1,5-3 kg) i zachwyca swoim eleganckim wyglądem. Charakter To pies o bardzo dużym temperamencie, który potrafi szybko wejść właścicielowi na głowę (jeśli ten mu na to pozwoli oczywiście). Bardzo dobrze czuje się na kanapie lub kolanach właściciela, z którym jest bezgranicznie związany. Nie potrzebuje długich spacerów, ale zabawa w parku sprawia mu przyjemność. W najmniej oczekiwanym momencie potrafi sobie jednak przypomnieć o swoich myśliwskich korzeniach i zaatakować nawet dużo większe od niego zwierzęta. Zdrowie i pielęgnacja Yorki to z reguły psy długowieczne (żyją do 16 lat), niektóre osobniki tej rasy mogą mieć jednak skłonność do schorzeń oczu, tchawicy i zwichnięcia rzepki. Ich sierść powinna być codziennie przeczesywana. fot. Adobe Stock 10. Pekińczyk To rasa dobra dla osób mało aktywnych i seniorów. Legenda mówi, że pochodzi od lwa, po którym odziedziczył swoje główne cechy charakteru: odwagę, zrównoważenie, waleczność oraz umiejętność postawienia na swoim. Wielkość i waga Pieski te osiągają wzrost około 20 cm i są przy tym dość masywne, bo ważą do 5,4 kg. Charakter Czworonogi te są bardzo przywiązane do swojego właściciela. Nie wymagają jednak jego ciągłej uwagi. Nie mają też dużego zapotrzebowania na ruch, więc nie trzeba z nimi wychodzić na długie spacery. Ich zaletą jest też to, że nie są szczekliwe, co rzadko się zdarza w przypadku psów o małych gabarytach. Zdrowie i pielęgnacja Gruba sierść pekińczyków wymaga starannej pielęgnacji – najlepiej codziennego szczotkowania. Niestety pieski te zazwyczaj nie są długowieczne. Genetycznie obciążone są wieloma chorobami: wypadanie gałki ocznej, owrzodzenie rogówki, wodogłowie, problemy z porodem, choroby serca, trudności z oddychaniem czy rozszczep podniebienia. fot. Adobe Stock Nie ma tutaj twojego ulubieńca? Sprawdź w naszej encyklopedii ras psów - opisujemy ponad 70 ras! Może tam znajdziesz swojego wymarzonego przyjaciela? Treść artykułu została pierwotnie opublikowana r. Zobacz kilka przydatnych drobiazgów dla twojego psiaka! Przeczytaj więcej o psach i opiece nad nimi:

czarno biały pies rasa